Bazen ne kadar da faklı algılıyorum dünyayı. Herkesi güvenilir görüyorum her sorunu çözülür. Tamam diyorum bugün çok güzel olacak. Peki hangi gün çok güzel oldu en son ? Hangi gün stres, göz yaşı olmadan geçti ? Hani ben hep gülüyorum ya; anneme benziyorum o zaman. Aslında büyük bir sorun olsa da kendini zorlar güler annem, yemekten az varsa "aç değildir" o, "canı istemez" ; az paramız varsa onun "canı bir şey almak istemez zaten eksiği de yoktur" o yüzden hep güler o. İşte bazen aç oluyorum ama "değilim" diyorum derken de gülüyorum ben de. Artık ben de yorgan altında ağlıyorum aynı onun gibi. En acısı da sabah aynaya bakıp "güçlüyüm !" diyorum kendime...